Zombiecellen klinken als iets uit een horrorfilm, maar ze komen gewoon in ons lichaam voor. De wetenschappelijke naam is senescente cellen: cellen die gestopt zijn met delen, maar niet verdwijnen.<\/p>\n
Senescentie is op zichzelf een normaal en soms zelfs nuttig proces. Het speelt bijvoorbeeld een rol bij wondgenezing en voorkomt dat beschadigde cellen ongecontroleerd blijven delen. Het wordt vooral interessant wanneer senescente cellen zich tijdens het ouder worden steeds verder ophopen.\u00b9<\/p>\n
Wanneer een cel beschadigd raakt door bijvoorbeeld DNA-schade, oxidatieve stress of verkorting van telomeren, kan deze stoppen met delen. In plaats van via geprogrammeerde celdood (apoptose) te verdwijnen, blijft een deel van deze cellen aanwezig.<\/p>\n
Deze senescente cellen kunnen stoffen uitscheiden die bekendstaan als het senescence-associated secretory phenotype (SASP). Denk aan ontstekingssignalen, groeifactoren en enzymen die invloed hebben op omliggende cellen en weefsels.\u00b9<\/p>\n
Een tijdelijke aanwezigheid van senescente cellen kan nuttig zijn. Wanneer ze zich langdurig ophopen, wordt dit in onderzoek in verband gebracht met chronische ontstekingsprocessen, minder herstelvermogen van weefsels en verschillende veranderingen die optreden tijdens het ouder worden.\u00b2<\/p>\n
Cellulaire senescentie kan door verschillende vormen van belasting ontstaan. Belangrijke factoren zijn:<\/p>\n
Ook leeftijd speelt een belangrijke rol. Naarmate we ouder worden ontstaan er niet alleen meer senescente cellen, het immuunsysteem wordt ook minder effici\u00ebnt in het herkennen en opruimen ervan.\u00b2<\/p>\n
Je kunt senescente cellen niet simpelweg \u2018wegtrainen\u2019 of met \u00e9\u00e9n voedingsmiddel verwijderen. Wel wordt steeds duidelijker dat leefstijl invloed heeft op processen die samenhangen met cellulaire senescentie.<\/p>\n
Regelmatig bewegen<\/a> is een van de interessantste factoren. Studies bij mensen en dieren laten zien dat lichamelijke activiteit samenhangt met lagere niveaus van verschillende markers voor cellulaire senescentie.\u00b3<\/p>\n Beweging be\u00efnvloedt daarnaast ontstekingsprocessen, stofwisseling, mitochondri\u00ebn en autofagie<\/a>. Dit is het systeem waarmee cellen beschadigde onderdelen opruimen en hergebruiken.<\/p>\n Een combinatie van dagelijkse beweging, cardio en krachttraining vormt daarom ook vanuit cellulaire gezondheid een sterke basis.<\/p>\n Ook voeding krijgt veel aandacht. Vooral calorierestrictie zonder ondervoeding is uitgebreid onderzocht.<\/p>\n In de humane CALERIE-studie leidde een matige beperking van de calorie-inname gedurende twee jaar tot lagere waarden van verschillende biomarkers die samenhangen met cellulaire senescentie.\u2074<\/p>\n Dat betekent niet dat langdurig weinig eten voor iedereen verstandig is. Een gezond voedingspatroon met voldoende eiwitten, groenten, fruit, peulvruchten, volkorenproducten en gezonde vetten blijft de basis.<\/p>\n Lees meer over het blue zone dieet<\/a><\/p>\n Intermittent fasting<\/a> wordt vaak genoemd als manier om autofagie te stimuleren en zombiecellen op te ruimen. Vooral uit dier- en laboratoriumonderzoek komen hiervoor interessante signalen.<\/p>\n Bij mensen is er meer bewijs voor calorierestrictie en metabole gezondheid dan voor het daadwerkelijk verwijderen van senescente cellen door vasten. Het onderzoeksgebied rond maaltijdtiming, autofagie en senescentie ontwikkelt zich nog sterk.<\/p>\n Wetenschappers onderzoeken ook stoffen die specifiek aangrijpen op senescente cellen. Deze worden senolytica genoemd.<\/p>\n Senescente cellen hebben verschillende mechanismen waarmee ze zichzelf in leven houden. Senolytica proberen juist die overlevingsmechanismen te verstoren, zodat de cellen alsnog kunnen worden opgeruimd.<\/p>\n Een van de bekendste combinaties is dasatinib en quercetine. In een kleine pilotstudie bij negen mensen werden na drie dagen behandeling lagere aantallen senescente cellen en veranderingen in bijbehorende markers gemeten.\u2075<\/p>\n Dat onderzoek heeft veel belangstelling gewekt voor stoffen die mogelijk senolytische eigenschappen hebben.<\/p>\n Verschillende natuurlijke stoffen komen terug binnen onderzoek naar cellulaire senescentie.<\/p>\n Een flavono\u00efde uit onder meer uien, appels en bessen. Quercetine<\/a> is een van de bekendste natuurlijke stoffen binnen senolytisch onderzoek en is onder andere onderzocht in combinatie met dasatinib.\u2075<\/p>\n Bekijk Liposomale Quercetine<\/a><\/p>\n Een flavono\u00efde die voorkomt in aardbeien, appels en andere plantaardige voedingsmiddelen. Vooral dieronderzoek laat interessante resultaten zien rond senescente cellen. Inmiddels wordt fisetine ook in klinische studies onderzocht.<\/p>\n Een polyfenol uit onder meer druiven en bessen. Resveratrol wordt vooral onderzocht in relatie tot SIRT1<\/a>, oxidatieve stress, autofagie en andere processen die samenhangen met cellulaire veroudering.<\/p>\n Bekijk Liposomale Resveratrol<\/a><\/p>\n De bekende stof uit kurkuma komt eveneens terug in laboratoriumonderzoek naar ontstekingsprocessen, oxidatieve stress en cellulaire senescentie.<\/p>\nVoeding en calorie-inname<\/h3>\n
En hoe zit het met vasten?<\/h3>\n
Senolytica: gericht onderzoek naar zombiecellen<\/h2>\n
Welke natuurlijke stoffen worden onderzocht?<\/h2>\n
Quercetine<\/h3>\n
Fisetine<\/h3>\n
Resveratrol<\/h3>\n
Curcumine<\/h3>\n